środa, 20 kwietnia 2016

Rozdział 1.

Z dedykacją dla moich ukochanych Elitarnych. Dziewczyny, lov u!

{Lily}

{muzyczka}

Cięższego tego kufra się nie dało, pomyślałamtaszcząc ów przedmiot. Tak, taszcząc, bo inaczej nie mogłam tego nazwać. Rozglądając się po peronie, szukałam znajomych twarzy. Jęknęłam, patrząc na rozbiegane dzieci krzyczące wniebogłosy i przepychające się między każdym, kto zagradzał im drogę w szybkim dotarciu do celu. Nawet kiedy stawałam na palcach, niewiele mogłam dostrzec. Wszystko zlewało się w jedno, a ja na swoim horyzoncie widziałam tylko plecy jakiegoś bardzo, bardzo wysokiego mężczyzny, który nijak nie dał się wyprzedzić, czym ukróciłby moje męki. Merlinie, mój wzrost znowu dawał się we znaki.
Sowa odezwała się z klatki, prosząc o uwagę. Jakaś kobieta uderzyła mnie w bok łokciem, na co się skrzywiłam, a ona nawet nie odwróciła się, aby przeprosić. Gdzie tam! Jacy ci ludzie są chamscy... Jakby to powiedziała moja mama - za grosz kultury!
Podeszłam bliżej czerwonej lokomotywy, z której ku górze unosiły się szare kształty dymu, mając nadzieję, że w końcu stanę twarzą w twarz z moimi przyjaciółkami. Już nie wspominając o tym, że umawiałyśmy się przy barierce. Zdawałam sobie sprawę, że dziewczyny były zakręcone, ale gdybym ja tak zrobiła - zjadłyby mnie żywcem. W najlepszym wypadku.
Stanęłam naprzeciw wejścia do pociągu i poprawiłam szybkim ruchem grzywkę, która wpadała mi do oczu. Powinnam ją dawno skrócić, ale jakoś nigdy nie znalazłam na to wystarczająco dużo czasu. I jak zwykle - potem się to na mnie odbijało. Wygładziłam błękitną koszulkę z nazwą mojego ulubionego mugolskiego zespołu zakupioną w te wakacje, kiedy to tata wziął mnie na ich koncert. Mina mojej siostry, gdy nie mógł zawieźć jej do swojej przyjaciółki... Bezcenna.
To nie było tak, że cieszyłam się z nieszczęścia siostry. Po prostu nauczyłam się, że dla niej i tak już nie będę się zaliczać do członków rodziny, nie będzie chciała spędzać ze mną czasu, nawet nie będzie skłonna ze mną normalnie rozmawiać, a cała nasza wymiana zdań zostanie wypełniona wyzwiskami posłanymi w moją stronę. Kilka lat temu przestała wymawiać moje imię i zastąpiła je pięknym, dźwięcznym w uszach słowem dziwoląg. Byłam dla niej tylko tym i musiałam się z tą gorzką prawdą pogodzić. Zrobiłam to. Po latach zdań typu:
„Dziwoląg przyszedł, ja wychodzę”, „Dziwolągu, tu nie jest miejsce dla ciebie”, „Dziwolągu, jedź już do tej szkoły dla dziwolągów, bo nie mogę na ciebie patrzeć”.,przyzwyczaiłam się. Przełykałam łzy i dumę, by z uniesioną głową wrócić do swojego pokoju. Pewnego dnia zaś wypowiedziała ostateczny koniec, podczas swej rozmowy z rodzicami. Powiedziała sześć słów, po których przyjęłam do wiadomości, że Petunii Evans już nie ma. A może bardziej Lily Evans.
Często się zgrywała, wiedziałam, że kłamie. Po prostu łgała. Ale tamto... To była jej czysta opinia o mnie, ociekająca złością, furią, cierpieniem i żalem.
Nie mam siostry. O n a   n i e    i s t n i e j e.
Cios zadany prosto w moje krwawiące plecy. Nic już nie było takie, jak przed pięcioma latami. Zrozumiałam, że przeszłość nigdy nie wróci. A to, co w niej zostawiliśmy, nie zawsze da się zmienić.
Pokręciłam głową, uwalniając się spod gradu wspomnień. Mrugając szybko oczami, zacisnęłam zęby. Dosłownie po sekundzie usłyszałam pisk, a długie ramiona owinęły się wokół mojej szyi, dusząc mnie.
 – Lily! Lily! Lily! – Moja przyjaciółka, Collette, podskakiwała, uwieszając się na mnie jak małpka. Jej głos przepełniony był radością i śmiechem. Uśmiechnęłam się, obejmując jej wąską talię.
– Collette, jak ja za tobą tęskniłam! – zawołałam, oddając gorliwie uścisk.
Niebieskie oczy dziewczyny błyszczały wesoło, gdy odsunęła się ode mnie, przesuwając wzrokiem po mojej sylwetce. Jej brązowe, proste jak drut włosy, na które przez całe dnie narzekała, dlatego nigdy nie były w swojej naturalnej postaci, a spływały po jej plecach w postaci loków, praktycznie lśniły. I chociaż w tamtym momencie były lekko roztrzepane, to nawet to nie odejmowało jej uroku. Jasna, praktycznie porcelanowa cera, mały nosek i pełne usta francuskiej piękności stojącej przede mną.
Za plecami Collette ktoś odchrząknął, niezadowolony, że nie zwraca się na niego uwagi.
– Za mną nikt nie tęsknił? – Melodyjny ton głosu mojej drugiej przyjaciółki wręcz kazał mi podbiec do niej i przyczepić niczym przyssawka.
Isa zaśmiała się, wywracając oczami na moją reakcję. Co z tego, że właśnie na to czekała?
– Ja tęskniłam, Mitchell.
Wyszczerzyła do mnie zęby, gdy odczepiłam się od niej i odgarnęła na plecy długie, czarne, lekko kręcone włosy, odziedziczone ponoć po jej matce. Odwróciła się i poszukała czegoś za sobą, skanując świat brązowymi tęczówkami. Poszurała o beton ciężkimi, wojskowymi butami, znakiem szczególnym Isy. Uwielbiała je.
– Kogo szukasz? – zapytałam, unosząc brew. Włożyłam ręce do kieszeni moich dżinsów.
Collette zaczęła kaszleć, maskując śmiech, za co dostała kuksańca od Isy. Ta druga tylko wzniosła oczy do nieba, mamrocąc coś, co brzmiało bardzo podobnie do: "Za jakie grzechy?".
– Nikogo – powiedziała niewinnie.
Uwierzyłam jej, ale nie spuściłam z niej mojego czujnego spojrzenia.
– Idziemy? Zaraz każdy przedział będzie zajęty.
– Tak, tak, idziemy.
Weszłyśmy do pociągu, zaglądając niemal do każdego przedziału. W drzwiach jednego z zajętych, na Isę wskoczyła żaba, której właściciel chciał z nią razem wyjść, a dziewczyna tak gwałtownie wparowała do pomieszczenia, że niefortunnie płaz się przestraszył. I zaatakował.
– Merlinie, weź ode mnie to paskudztwo! – krzyknęła głośno, podskakując.
Wyglądała komicznie i to już nie była moja wina, że chichotałam pod nosem. Collette za to śmiała się tak głośno, że łzy spływały jej po policzkach. Isa zrobiła się cała czerwona.
– Weźcie to ode mnie. Proszę – wyszeptała już, a trzecioroczniak zabrał swoje zwierzątko, bardzo gorąco przepraszając.
Spojrzałyśmy na nią zdziwione, od razu się uspokajając. Pokręciła na to głową, jakby mówiąc: "To nie opowieść na dzisiaj". I wróciła do szukania dla nas miejsca. Popatrzyłam na Collette, ona tylko wzruszyła ramionami. Nic nie wiedziała.
Zdawałyśmy sobie sprawę, że Isa ma wiele problemów, jak i tajemnic. Znałyśmy się dość długo, ale dopiero jakiś rok, dwa lata temu zacieśniły się nasze więzi. Kierowałyśmy się swoimi ścieżkami i miałyśmy swoich przyjaciół. Łączyło nas jedynie wspólne dormitorium i łazienka.
 Mitchell była z nas najbardziej skryta w sobie, niby się uśmiechała, ale my czułyśmy, że coś jest nie tak. Nie mówiła prawie w ogóle o swoim domu rodzinnym, a już w szczególności o ojcu. Jedynie to, że ma starszego o cztery lata brata.
Każda z nas była inna. Collette – wieczna optymistka, próbowała zbawić świat, śmiała się często, tłumacząc, że jak nie teraz, to kiedy?. Mitchell – silna, miała cięty język i nigdy nie pozwoliła sobie w kaszę dmuchać; ja za to byłam nieufna, uparta i nie pozwoliłabym skrzywdzić siebie i moich bliskich. Jednak mimo wszystko – uzupełniałyśmy się.
W końcu znalazłyśmy miejsce gdzieś bardziej na tyle pociągu.
Wepchałam bagaż na górną półkę przy pomocy dziewczyn, a potem zrobiłyśmy to samo z tymi należącymi do nich. Opadłam na najbardziej miękkie wtedy siedzenie na świecie, a ciche westchnięcie wydobyło się z mojego wnętrza.
– Musisz iść na spotkanie prefektów, Lil? – zapytała Isa, przeciągając głoski.
Kiwnęłam jej głową, potwierdzając. Niestety lub stety, w tym roku zostałam powołana na Prefekta Naczelnego i mimo że list z odznaką strasznie mnie zaskoczył, to również sprawił, że poczułam się doceniona i zrobiło mi się miło. W końcu Dumbledore wybrał mnie spośród tylu siódmorocznych.
Isa odgarnęła ciemne włosy z twarzy, a potem wręcz położyła się na miejscach do siedzenia.
Collette od razu skorzystała z okazji i migiem znalazła się na jej kolanach. Isa stęknęła.
– Złaź, słoniu! – Próbowała ją zepchnąć z siebie, ale nadaremnie. Po kilku nieudanych próbach po prostu zaczęła się śmiać razem z Collette. Uśmiechnęłam się, gdy na nie patrzyłam.
– Dobra, żuczki moje kochane! Czas na mnie. Ciao! – krzyknęłam do nich i wyszłam z przedziału. Odpowiedziała mi salwa śmiechu.
 Brnęłam do wagonu, w którym miałam mieć spotkanie, przeciskając się pomiędzy uczniami. Nie było to zbyt łatwe, bo cały czas ktoś wychodził i wchodził, przez co blokował przejście. Na nic były słowa „przepraszam, chcę przejść”. Na nich chyba nie działały. Ale nie było w sumie, co się dziwić. Pierwszego września zawsze panował taki przepych. Uczniowie byli zbyt podekscytowani, aby zwracać uwagę na innych.
 W pewnym momencie zderzyłam się z kimś, co zaskutkowało bólem ramienia. Potarłam sobie szybko to miejsce, bo coś czułam, że jeśli poświęcę jeszcze minutę na cokolwiek, a nie pójście do przedziału, to spóźnię się, a nie lubiłam tego chyba najbardziej na świecie. Było to na równi z kłamstwem.
 Więc nie przerywając marszu, rzuciłam:
 – Przepraszam!
 I szłam dalej, jak gdyby nigdy nic. A z odległości, gdzie stała druga osoba poszkodowana, usłyszałam tylko stłumiony chichot, który wydawał mi się znajomy.

* * *

Przysłuchiwałam się rozmowie Isy i Remusa, którzy dyskutowali zacięcie. Grzebałam widelcem w, wcześniej pięknie wypolerowanym, talerzu, obserwując otoczenie.
Pierwszoklasiści byli przydzieleni do domów; zyskaliśmy dziewięciu nowych uczniów dla Gryffindoru, przemowa dyrektora zakończyła się jakieś piętnaście minut temu, po której w końcu mogliśmy zacząć jeść. Wszyscy ucieszyliśmy się z tego powodu, nasze brzuchy wręcz domagały się jedzenia.
Dźwięk obijających się o siebie naczyń przypominał mi każde rozpoczęcie roku szkolnego, przez co zrobiło mi się ciepło na sercu. Nie mogłam zaprzeczać, że Hogwart stał się moim domem. Domem, w którym spędzałam więcej czasu niż w tym w Cokeworth. Domem, w którym miałam drugą rodzinę oraz siostry niewyrzekające się mnie.
Podpierając policzek na dłoni uformowanej w pięść, oglądałam scenki, które rozgrywały się przed moimi oczyma.
Isa, jak wcześniej, rozmawiała z Lupinem, z tą różnicą, że tym razem przyciszonymi głosami, Collette mówiła coś do znajomej siedzącej obok, jakiś szóstoklasista wymieniał się śliną z jego, zapewne, dziewczyną. A ja po prostu siedziałam. I nie wiedziałam za bardzo, co ze sobą zrobić. Zrządzenie losu chciało, abyśmy nie siedziały obok siebie z dziewczynami.
 Unosząc szklankę z sokiem dyniowym, usłyszałam szuranie i jakieś głosy, ale nie przejęłam się tym zbytnio. Pewnie jakieś dzieciaki znowu się kłócą. Ku mojemu zdziwieniu, po paru sekundach obok mnie usiadł czarnowłosy chłopak, nie spoglądając mi w oczy, a tylko lekko się uśmiechając. Zmarszczyłam brwi. Po co on tu przylazł?
– Co tam, Evans? Jak życie? – zapytał, a ja miałam ochotę jęknąć. Myślałam, że chociaż jeden dzień spędzę bez nich wszystkich.
– Dlaczego tu usiadłeś? I dlaczego nie towarzyszysz przy posiłku Jamesowi?  – Byłam nadzwyczaj spokojna, gdy wymawiałam te słowa. 
Nabiłam na widelec kawałek ziemniaka.
– Czyżbyś jednak była zainteresowana naszym Rogasiem?
– Tak jak wczorajszym strojem Hagrida.
Chłopak parsknął.
– Oj, James chyba nie będzie zadowolony – zachichotał, a ja wywróciłam oczyma.
– Dobra, Syriuszu, po co przyszedłeś? – spytałam prosto z mostu, bo dobrze wiedziałam, jaki on był i że mógł ciągnąć tę grę w nieskończoność.
Syriusz Black był dość specyficznym człowiekiem. Dla niektórych zabawny, dla innych czarujący, pozostali uważali go za dupka, który miał wszystko, a dla mnie był po prostu wkurzającym, irytującym mnie na każdym kroku osobnikiem, który posiadał za duże mniemanie o sobie. Chociaż szczerze mówiąc, czasem można było się z nim dogadać. Zasłużył sobie również na miano Huncwota i przyjaciela Jamesa Pottera. Taka mieszanka mogła skutkować tylko wybuchem.
– Jakby ci to... Widziałaś dzisiaj Jamesa?
Zmarszczyłam brwi.
– To jakieś podchwytliwe pytanie? Jedynie na spotkaniu prefektów, na którym nie wydawał się rozmowny. Przywitałam się z nim, ale chyba nie chciał ze mną rozmawiać. Rzucił jedynie kilka słów, bo w końcu jest Prefektem Naczelnym, o czym pewnie doskonale wiesz.
To, że James nim został, wprawiło mnie chyba w nawet większe zaskoczenie niż fakt, że ja zostałam powołana. Nie kwestionowałam tego jednak, bo wiedziałam, że sobie poradzi. Może nie będzie idealnie, ale dobrze.
Syriusz uśmiechnął się z dumą.
– No właśnie. – Pochylił się ku mnie. Potem obejrzał się za siebie i pokazał palcem przestrzeń za nim. – Siedzi tam. Za Peterem, naprzeciw Remusa.
Nadal nie rozumiałam, o co mu chodziło. Okay, James zachowywał się dzisiaj dziwnie. Nie powiem, że mnie to troszkę nie zaniepokoiło, bo w końcu naszą relację można było określić mianem trochę-bardziej-koleżeńskiej, ale nie wnikałam w to, ponieważ każdy mógł mieć zły humor
– I co z tego, Black? Może sobie siedzieć, gdzie chce. Nie zmuszę go, żeby się przesiadł.
– Oczywiście, że może. Chodzi mi o to, że... – urwał, nie bardzo wiedząc, jak przybrać jego myśli w słowa. – James ma za sobą trudne wakacje. Potrzebuje wsparcia. Wiem, że pod koniec tamtego roku układało się między wami dobrze i nie kłóciliście się na każdym kroku, a nawet się do niego uśmiechałaś. Skończyło się to: "Spadaj, Potter!", tak jak zanikły próby ciągłego i szczeniackiego podrywania twojej osoby.
Otworzyłam lekko usta. Nie rozumiałam nic z tej paplaniny. Szczególnie jej przesłania. Słowa wypływały z wnętrza Syriusza coraz szybciej, przez co wszystko przypominało bełkot.
Owszem, nasze relacje z Jamesem o wiele się poprawiły. Zmieniliśmy się oboje i myślę, ze wyszło to nam na dobre, co niezmiernie mnie cieszyło.
– O co ci chodzi, Syriuszu?
Pokręcił głową, przez co zbyt długie kosmyki jego włosów przysłoniły mu lekko twarz. Odgarnął je szybko.
– Proszę cię o to, żebyś go zrozumiała w każdej sytuacji.
Miałam prawdziwy mętlik w głowie. Zrozumieć? W jakim sensie? Czułam, że to jest związane z jego całkowicie innym zachowaniem, a nawet postawą. Pamiętałam jeszcze, że w tamtym roku strasznie wygłupiał się podczas pierwszego dnia szkoły, a jego głos usłyszeć można było z kilku mil.
Wychyliłam się, próbując go dostrzec. Na serio zachował dystans, ale nie tylko w stosunku do mnie. Siedział uciśnięty między przyjaciółmi, odcinając się od innych, ale nie był jakoś specjalnie zasmucony. Uśmiechał się, śmiał, oczy często mu błyszczały.
Zmarszczyłam brwi. Posłałam pytające spojrzenie Syriuszowi, który tylko westchnął.
– Ufam ci, Lily.
I przecisnął się z powrotem na swoje miejsce. Patrzyłam jeszcze za nim, ale się nie odwracał.
Nie pozostało mi nic innego, jak wrócić do jedzenia.
Dopiero później miałam mieć możliwość zrozumienia wszystkich słów przyjaciela Jamesa, będąc całkowicie nieprzygotowana na to, czym uraczył mnie los.

Jakiś czas później szłyśmy korytarzami Hogwartu, zmierzając do Pokoju Wspólnego. Na szczęście w tym roku byłam wolna, bo pierwszoroczniaków zaprowadzali Prefekci z piątego roku. Isa szurała butami, wydawała się strasznie zmęczona i z pewnością była zamyślona. Collette natomiast nadawała o swojej siostrze bliźniaczce, która dzisiejszego dnia nie była w dobrym nastroju i Gryfonka coś czuła, że na to jakoś wpłynęła. Tylko, za Godryka, nie wiedziała jak.
Cieszyłam się, że miałam wokół siebie takie osoby. Dwie kompletnie inne osobowości, które i tak przyciągały siebie wzajemnie niczym magnez. Ja miałam to szczęście, że mogłam się do nich wpasować. I liczyłam na to, że komentarz, iż pasowałam jak zaginiony element układanki, był prawdziwy. A ja sama mogłam ufać im bezgranicznie aż do śmierci.
– W ogóle jej ostatnio nie poznaję. – Collette kręciła głową na wszystkie strony, a jej loki podskakiwały z każdym najmniejszym ruchem. – Jest inna, drażliwa, a przecież ma i mnie i was, a nawet  Theo z nią rozmawia i prawie zawsze jest przy niej.
Na ostatnie słowa lekko się skrzywiła, a ja zachichotałam.
– Przecież nie musisz być zazdrosna, zazdrośnico. – Dałam jej kuksańca w bok.
– Theo mnie denerwuje. – Isa zmrużyła oczy, wypowiadając w końcu na głos swoje myśli.
Wszyscy wiedzieliśmy, że nie dałaby nas skrzywdzić. A Theo mógłby być ciosem dla Collette. Nawet ostatecznym.
– Tak, Isa, zdaję sobie z tego sprawę. – Collette zatrzymała się na schodach, patrząc na nią z byka. – Ale mnie nie denerwuje.
Isa przewróciła oczami wyminęła ją. Ja starałam się zachowywać cicho i spróbować wkroczyć w odpowiednim momencie, tak, aby się nie pożarły.
– Drugi Potter – fuknęła Isa, chociaż akurat James był jej przyjacielem. – Głupi gumochłon, który nie umie się zdecydować. Ludzie, jesteśmy prawie dorośli! To już ostatni rok! A oni nadal się nic nie nauczyli, no błagam was!
Mój oddech przyspieszył na jej słowa. Mitchell łatwo się denerwowała, nienawidziła, gdy ktoś nie mógł się zdecydować, bo według niej wszystko było jasne. Panna Sparks zawsze powtarzała, że odbije się to na niej, kiedy będzie musiała podjąć jakąś naprawdę ważną decyzję.
– Isa, nie wszystko jest takie proste. – Mruknęłam, kiedy byłyśmy już prawie pod portretem. Zostały nam jeszcze dwa zakręty.
– Jamesowi w sumie się teraz nie dziwię, ale Theo to kompletny idiota – mruknęła, przez co dostała ostrzegające spojrzenie od Collette.
Brunetka uniosła brew, robiąc prowokującą minę. Swoją postawą naprawdę czasem denerwowała.
– Tak z innej beczki – zaczęłam lekko niepewnie. – To Syriusz przysiadł się do mnie dzisiaj.
– Po co? – zapytały w tym samym momencie moje przyjaciółki.
– W sumie to po nic. Mówił coś tam o Jamesie.
– To znaczy?
– Ughr – westchnęłam zirytowana. – Chciał mnie zawiadomić, że Potter miał trudne wakacje, mam się zachowywać i że mi ufa, jakkolwiek mam to rozumieć.
Spojrzały na siebie, niemo się porozumiewając. Nie spodobało mi się to, ponieważ czułam, że coś przede mną ukrywają. Nie miałam kompletnego pojęcia co, ale chyba znały powody zachowania Jamesa.
– Co się dzieje? – spytałam.
Isa nadal nie była przekonana i kręciła głową.
– Pytaj o to Jamesa, Lily.
I to na tyle. Dowiedziałam się niemal wszystkiego.
Bardzo dobrze, że przerwałyśmy rozmowę, bo po zamknięciu jej buzi, wyprzedziła nas jakaś postać. Doskonale poznałam ją już ze sposobu chodu, a burza ciemnych włosów tylko potwierdziła moją teorię. James Potter, jak nigdy nic, przemknął sobie obok nas,  a mi, albo się zdawało, albo był jakiś nieswój. Sam fakt, że się nie odezwał i kroczył sam, pozostawiał wiele do życzenia. Zmarszczyłam czoło.
– James?
Po usłyszeniu mojego głosu, uśmiechnął się do mnie, ale nie przystanął nawet na chwilę. Po prostu szedł dalej, ignorując mnie i dziewczyny, aż w końcu zniknął za zakrętem.
Stałam, patrząc, jak znika mi sprzed oczu. Zachowywał się, jakby mnie unikał, a ja kompletnie nie wiedziałam, o co mu chodziło. Dlaczego się tak zachowywał?
– Masz zamiar za nim pobiec? – zapytała Isa, spoglądając na mnie sceptycznie.
Przenosiłam wzrok z niej na miejsce, gdzie przed chwilą znajdował się James. Na pewno wyglądałam dziwnie i na sto procent było widać, że się waham.
Mitchell tupnęła głośno wojskowym butem.
– Daj spokój! Pewnie ma jakiś cięższy dzień. Jutro wszystko się wyjaśni i jeszcze będzie ci wysyłał kwiaty z miłosnymi liścikami oraz sonatami.
Więc dałam, chociaż wcale nie podobał mi się wyraz twarzy Isy, gdy to mówiła.




Hello!
Rozdział pierwszy jest dość krótki, bo coś koło 7-8 stron, ale pisząc ostatnią kropkę nie miałam potrzeby pisania dalej, a gdybym to zrobiła - popsułabym sobie drugi. Mam nadzieję, że rozdział pierwszy, chociaż wprowadzający, spodoba Wam się równie dobrze co prolog, a może nawet i bardziej :).
Rozdział sobie leżał od początku świąt i w sumie byłam dumna, że go dość szybko skończyłam. Zaraz się wzięłam za kolejny, żebym się wyrobiła i miała potem możliwość dodawania czegoś częściej, gdyby mnie naszła ochota. 
Chciałam podziękować za ciepłe przyjęcie mnie i prologu - jestem bardzo wdzięczna! Żebym tylko teraz nie popsuła tego jedynką...
Według mojej rozpiski do czerwca dodałabym jeszcze dwa pościki, ale zobaczymy, jak się będę wyrabiać i ile będę miała napisanych rozdziałów. A czerwiec to już koniec roku szkolnego, więc będą luzy ^^.
Zapraszam do moich Livv i Atelier. Szczególnie na ich nowe blogi :). #niechamskareklama.

EDIT 14.08.: Rozdział jest poprawiony, imię Isis zmienione, a sami bohaterowie są na siódmym roku, a nie na szóstym, jak to było wcześniej ustalone. Po prostu stwierdziłam, że nie chcę czegoś długiego, bo piszę też inne opowiadanie. WO miało być krótkie i takie będzie. Bardzo was przepraszam, że praktycznie nie odzywałam się od kwietnia, ale wszystko mnie przerosło. Szkoła mnie wręcz zabijała, a sposoby, żeby tylko znaleźć czas na pisanie dobijały. Nie wiem, kiedy następny. Wiem jedynie tyle, że jest w trakcie pisania. I w sumie tylko tyle mogę napisać. Mam nadzieję, że ktoś przeczyta poprawioną wersję tego rozdziału, ponieważ samo opowiadanie ma z lekka inną koncepcję. Obym przetrwała. Kiedyś na pewno skończę to Jily, bo po prostu jest dla mnie ważne i - nie oszukujmy się - chcę sobie popisać słodkie sceny między Jamesem a Lily, ot co.
Zawiodłam nie tylko siebie, ale i moją przyjaciółkę, i Elitarne, i czytelników. Przepraszam.
Pozdrawiam serdecznie, dziękuję za wszystko.





17 komentarzy:

  1. Odpowiedzi
    1. Oki, czytam i komentuję na bieżąco. Ekhym.
      "Nawet kiedy stawałam na palcach niewiele widziałam. Wszystko zlewało się w jedno, a ja na swoim horyzoncie widziałam tylko plecy jakiegoś[...]" - powtórzenie.
      "Sowa odzywała się z klatki, prosząc o uwagę. Jakaś kobieta uderzyła mnie w bok łokciem, na co się skrzywiłam, i nawet nie odwróciła się, aby przeprosić." - pomieszałaś czasy, powinno być "odezwała się z klatki" ;)
      "Jacy ci ludzie są chamscy... Jakby to powiedziała moja mama - za grosz kultury!" - tutaj to samo, albo powinno być to np kursywą, jako jej myśli, albo "byli chamscy", bo piszesz w czasie przeszłym.
      "Przełykałam łzy i z dumną, uniesioną głową" - nie wiem, czy głowa może być dumna :D raczej "przełykałam łzy i dumę, by z uniesioną głową wrócić do swojego pokoju".
      "Pewnego dnia zaś wypowiedziała ostateczny koniec podczas swej rozmowy z rodzicami. Powiedziała ostateczne sześć słów, po czym zrozumiałam," - przecinek po "koniec", a zamiast "po czym" powinno być "po których".
      "Najbardziej normalnie łgała" - to zdanie nie ma najmniejszego sensu xd
      "Przeszłość nigdy nie wróci" - tutaj również pomieszałaś czasy. Powinno być np "zrozumiałam, że..." aby to miało jakiś sens.
      "Mrugając szybko oczami, zacisnęłam zęby." - to w sumie sugeruje, że jest jakiś tajemne powiązanie między mruganiem oczami a zaciskaniem zębów, tak jakby jedno wywoływało drugie xd
      "– Lily! Lily! Lily! – Moja przyjaciółka, Collette, podskakiwała, uwieszając się na mnie jak małpka.
      Jej głos przepełniony był radością i śmiechem. Uśmiechnęłam się, obejmując jej wąską talię." - niepotrzebny enter.
      "I chociaż tamtym momencie lekko roztrzepane, ale nawet to nie odejmowało jej uroku." - chyba zjadłaś "były"...? I skoro zaczynasz od "i chociaż" to powinno być dalej coś w stylu "i chociaż coś tam, to i tak coś tam", to "ale nawet" nie pasuje xd
      "Melodyjny ton mojej drugiej przyjaciółki" - głos. Albo ton głosu. Nie samo "ton".
      "Wyszczerzyła do mnie zęby, gdy odczepiłam się od niej, dosłownie, i odgarnęła na plecy długie, czarne, lekko kręcone włosy." - to "dosłownie" jest albo zbędne, albo w złym miejscu. Lepiej by wyglądało tutaj: "Wyszczerzyła do mnie zęby, gdy, dosłowniem odczepiłam się od niej i odgarnęła na plecy długie, czarne, lekko kręcone włosy." (chociaż wg mnie go nie powinno być w ogóle).
      "Poszurała o beton ciężkimi, wojskowymi butami, jej znakiem szczególnym. Gdyby ktoś zapytał, jaki był jej znak zodiaku, zapewne odpowiedziałaby, że buty wojskowe. Uwielbiała je." - powtórzeniaaaaa
      "na Isis wskoczyła żaba, której właściciel chciał z nią razem wyjść, a dziewczyna tak gwałtownie wparowała do pomieszczenia, że niefortunnie żaba się przestraszyła" - stylistyka tego zdania boli xd Pasowałoby to jakoś pozmieniać xd
      "– Merlinie, weź ode mnie to paskudztwo! – krzyczała, podskakując." - "krzyczała, podskakując" sugeruje, że krzyczała tak w kółko. Lepiej napisać, że krzyknęła, raz, a porządnie, a nie, jakby się zacięła, jak jakaś stara płyta xd

      Usuń
    2. " Collette – wieczna optymistka, próbowała zbawić świat, śmiała się często, tłumacząc, że jak nie teraz, to kiedy?; Mitchell była silna" - kropka zamiast ;
      "W końcu znalazłyśmy miejsce gdzieś pośrodku." - to zdanie jest tak totalnie wyrwane z kontekstu, że aż nie ogarnęłam na początku o co chodzi. Jakie miejsce pośrodku? Że pośrodku w uzupełnianiu się? Czy pośrodku wagonu, usiadły se na ziemi i będą tam siedzieć?
      "Wepchałam bagaż na górną półkę przy pomocy dziewczyn, a potem zrobiłyśmy to samo z tymi ich. Opadłam" - wepchnęłam, "tymi ich" - trzy razy nie, no i masz kilka spacji zamiast jednej przed "opadłam".
      Czy tylko mi się wydaje, czy Isis pyta się Lily, czy ta musi iść na spotkanie, a Lilka puszcza to pytanie w eter i jej nie odpowiada? xd
      "Na nich chyba nie działało" - działały, bo to słowa, a nie słowo.
      "Pierwszoklasiści byli przydzieleni do domów; zyskaliśmy dziewięciu nowych uczniów dla Gryffindoru, przemowa dyrektora zakończyła się jakieś piętnaście minut temu, a wtedy mogliśmy zacząć jeść." - to "a wtedy" nie pasuje.
      Zauważyłam też błąd w zapisie dialogów. Pokażę na tym przykładzie (i przytoczę tylko jeden, bo nie chce mi się wszystkich xdd):
      "– Co tam, Evans? Jak życie? – Zapytał, a ja miałam ochotę jęknąć. Myślałam, że chociaż jeden dzień spędzę bez nich wszystkich."
      "Zapytał" powinno być z małej literki, bo odnosi się to do sposobu, w jaki wypowiedział to zdanie. To samo z "spytałam". Za to tutaj:
      "– No właśnie – pochylił się ku mnie. Potem obejrzał się za siebie i pokazał palcem przestrzeń za nim. – Siedzi tam. Za Peterem, naprzeciw Remusa."
      powinno być:
      "– No właśnie. – Pochylił się ku mnie. Potem obejrzał się za siebie i pokazał palcem przestrzeń za nim. – Siedzi tam. Za Peterem, naprzeciw Remusa."
      "Spytałam prosto z mostu, bo dobrze wiedziałam, jaki on był i że mógł ciągnąć tę grę w nieskończoność.
      Syriusz Black był dość specyficznym człowiekiem." - powtórzenie. O, w kolejnym zdaniu też jest "był" xd I zły szyk zdania. "a dla mnie był po prostu wkurzającym osobnikiem, który posiadał za duże mniemanie o sobie, irytującym mnie na każdym kroku" - powinno być "a dla mnie był po prostu wkurzającym, irytującym mnie na każdym kroku osobnikiem, który posiadał za duże mniemanie o sobie"
      "słowo na pe" - albo powinnaś napisać "na P", albo na przykład napisać całość ukośnie, jako swojego rodzaju nazwę własną, którą trochę wyśmiewasz xd albo tam wyśmiewasz osobę, o której piszesz. No wiesz o co chodzi.
      "musiało się wiązać z czymś serio ważnym," - zmień "serio" na "bardzo", bo to kolokwializm i zapożyczenie w jednym, a my jako pisarze tego nie używamy, chyba, że w wypowiedziach bohaterów, kiedy chcemy pokazać, że mają charakterystyczny styl wypowiedzi. I na końcu masz przecinek, zamiast kropki.

      Usuń
    3. "Collette natomiast nadawała o swojej siostrze bliźniaczce, która dzisiejszego dnia nie była w dobrym nastroju i Gryfonka coś czuła, że na to jakoś wpłynęła. Tylko, za Godryka, nie wiedziała jak." - zgubiłam się. To... Colette i Isis są bliźniaczkami?! Czy może Colette ma jakąś inną siostrę, o której nic nie wspomniałaś, a jest w Hogwarcie? xd
      "Jest inna, drażliwa, a przecież ma i mnie i was, a nawet Theo z nią rozmawia i prawie zawsze jest przy nim." - to zdanie też ma jakiś dziwny szyk i styl... (jestem pewna na 80% że chodzi o Isis ale dalej istnieje prawdopodobieństwo, że to moze być ktoś inny XD)
      "– Theo mnie denerwuje. – Isis zmrużyła oczy, wypowiadając w końcu na głos swoje myśli." - NO TERAZ TO JUŻ ZGŁUPIAŁAM DO KOŃCA. TO KTO GADA Z THEO? ISIS CZY COLLETTE? I KTO JEST ZAZDROSNY O TO?
      "– Tak z innej beczki – zaczęłam lekko niepewnie. – to Black" - jeżeli dajesz kropkę, to "to" z dużej litery. Jak ma być z małej, to nie dajesz kropki.
      No i rozdział się skończył, A JA DALEJ NIE WIEM O CO CHODZI XD
      Raz piszesz, że Collete martwi się o swoją siostrę bliźniaczkę. Bo chodzi smutna, chociaż ma je i nawet gada z Theo! Po czym Lily mówi jej, że jest zazdrosna, a odpowiadania ISIS! Że Theo ją denerwuje. A potem Collete mówi, że zdaje sobie z tego sprawę, ale jej nie denerwuje. To kim do cholery jest Theo i z kim on w końcu gada i kogo powinien denerwować? XD Bo widzę, że Isis jest na niego cięta, ale według pierwszej wypowiedzi Collette, to z nim gada i powinno jej być przez to lepiej aniżeli gorzej. Meh, wytłumacz mi to, pliska.
      Wątek z Jamesem ciekawy, sama się zaczęłam zastanawiać, co się mogło stać. Na myśl przyszła mi bardzo głupia i dziecięca odpowiedź, że może się obraził za to, że Lily go potrąciła w pociągu i se poszła dalej XDD No chyba bym padła, jakby to się okazało prawdą, hahahaa.
      Ogólnie rozdział ciekawy, wprowadziłaś nowych bohaterów, chociaż było trochę chaotycznie. Błędy Ci wypisałam, pewnie wszystkich nie wyłapałam, ale to co jest, to popraw xd
      Dziękuję za dedyka i linka do mnie, aww :3
      Powodzonka w pisaniu i dużo weeeeny.
      Ati <3

      Usuń
  2. By Cię szlag Ati! xD Druga xD

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nieładnie tak źle życzyć koleżance!

      Usuń
    2. Cii, miałaś nie widzieć! :P

      Usuń
  3. Ja pierdolę... Why?!! Czemu trzecia?!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Livv, to chyba jakaś klątwa XD

      Usuń
    2. Ha! Najpierw u Ciebie, teraz u Kath. Zwariuję!

      Usuń
  4. Widzę Lily, i wiem że mogę czytać :D Jedziem z koksem! :D
    Dobra, zaczęłam pisać ten komentarz równocześnie czytając rozdział, i jakoś tak go pochłonęłam że jestem już na końcu, więc wybacz jeśli coś pominę (jak pominę, to Ci dopiszę na fejsie xD)
    By Was wszystkie szlag jasny trafił z tymi francuskimi imionami! Colette się zachciało! Isis Ci daruje, chociaż ciapatych nie lubię, i mogli by ich wystrzelać (ISIS xD). Mitchell jest normalna, masz plusik :D Tzn., najlepsze imię to i tak LILY, no ale to jest tak oczywiste, że wgłębiać się nie będę :D
    Szczerze, cały czas jak czytałam o Lilce miałam nadzieję że za zakrętu wypadnie Potter i och i ach i Ty już wiesz co :D
    Przy kwestii jedzenia i wielkiej Sali prawie przestałam czytać i poszłam jeść (potem sobie uświadomiłam, że najpierw musiała bym to „jeść” zrobić, a lenia mam większego niż cokolwiek więc… No.)
    Nie no, dobra, jednak nie mogę tej Isis xD Kath, co Ci padło na mózg, żeby dawać komuś na imię Islamic State of Iraq and Syria?! Hahahahhahahah xD
    Przy „Co tam, Evans?” prawie pisnęłam, myśląc że to James Najsłodszy I, a to tylko Black xD Ale w sumie też jest dobre ciacho a niego, więc nie narzekam :v W sumie Syriusz jest spoko. W sumie chyba go kocham. A nie, jednak Jamesa. Syriusz w sumie dał Evans fajnego Questa :v „„I twoim zadaniem jest rozwiązanie tej zagadki.” Na drogę ofiaruję Ci trzy potiony many i kołczan sprawiedliwości!” xD
    Trochę mało było o tych psiapsiółkach Evans, ale WIEM (ufam!) że nadrobisz, bo chętnie bym się im bliżej przyjrzała :D A nóż, widelec, łyżka, talerz któraś z nich będzie prawie tak fajna jak Lilka :D
    Trochę tak dziwnie, że ten James spierdzielił przed Evans (udaję-że-nie-wiem-o-co-chodzi). Ale to Potter, on do Evans zawsze wraca jak bumerang więc o to się nie martwię :D Miłość przetrwa wszystko (ha ha, śmieszny żart by Ly xD).
    A! Powinnam Cię na koniec zdrowo opierdolić! Miałaś tyle czasu rozdział, i wrzuciłaś go dopiero teraz! Ty niedobra Kath! Ja liczyłam co najmniej na 20 stron! Za mało Jamesa! Za mało Lily! (xD) Za mało JILY, Kath! Ale, no, PODOBAŁO MI SIĘ :D

    OdpowiedzUsuń
  5. Jestem :D rozdział mi sie ogólnie podobał, choc czasem odnosiłam wrażenie,że zbyt komplikowałaś zdania w opisach. KIedy się aż tak nie starałaś, było lepiej.
    podoba mi się, że przyjaciółkami Lily są OC i to wyraziste. Szczególnie zainteresowała mnie tajemnica Michelle.
    Dobrze, że j€ż na tym etapie pamiętassz o tworzeniu tła, że nakreślasz realia panujące w życiu Lily. Evans na ogół mnie początkowo dośc denerwuje, u Ciebie nie aż tak ^^. tylko raz, kiedy wg mnie nieładnie zbyła Syriusza. ale podejrzewam, że ich relacje na ogół nie wyglądają zbyt dobrze i może zrobiła tak z przyzwyczajenia. w każdym razie Łapa dał jej do zrozumienia, że James nie zachowuje się jak zwykle i chyba Lily zabolało to, że POtter kompletnie ją oelwa, nawet jeśli nie chce sie do tego przyznać. Ciekawa jestem, jak to dalej pociągniesz. Zapraszam na czternastkę na niezaleznosc-hp.blogspot.com (zmieniłam adres).

    OdpowiedzUsuń
  6. skomentuje jak odzyskam telefon z naparwy, Podkowo!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ponad miesiąc - tyle mnie tutaj nie było. Ogólnie to jestem przeogromnie leniwa i jeszcze do tego doszły liczne wycieczki i tak dalej, i tak dalej, ale nie po to tutaj jestem. Powinna już dawno zostawić po sobie komentarz, ale po prostu były dni w których nie dawalam rady psychicznie. Ale ważne, ze jestem!
      Rozdział bardzo mi się spodobał i widać znaczną różnice twojego stylu i to jak ksztalujesz charaktery postaci i różne sytuacje. W Jilly Lily bardzo mnie irytowala, a tutaj zdaje się być bardziej...pod pewnym wzgledem dojrzala. Jak na pierwszy rozdział przystało - droga do Hogwartu jest. Ona wpadła na Jamesa? Szkoda, ze w tym rozdziale nie za bardzo nie występował (nie licząc teo przejścia w korytarzu itp.) Jeste bardzo ciekawa jak ukazesz jego postać. Syriusz przypadł mi do gustu, tak samo jak jej przyjaciółki (ich imion jeszcze nie zapamietalam).Ciekawi mnie dlaczego James tak się zachowuje...
      Czekam na następny, pozdrawiam i zycze utonięcia w morzu weny!

      Usuń
  7. Hej, kochana.
    Jestem trochę, a nawet bardzo spóźniona, ale właśnie zaczęłam nadrabiać zaległości na blogach :)
    Rozdział powoli wprowadził nowe bohaterki, które wydają się mieć całkiem ciekawe charaktery. Podoba mi się relacja dziewczyn i to, że się tak wzajemnie uzupełniają. W dodatku w trójkę, co w moim przypadku nigdy nie wypala. Colette wydaje się taka otwarta i pozytywna, ale jestem też ciekawa, jakie sekrety skrywa Isis. O ile nie pomieszałam imion.
    Nie wiem, o co chodziło w pewnym momencie, że gdyby ktoś ją zapytał o znak zodiaku, odpowiedziałaby, że buty wojskowe. Może po prostu tego nie zrozumiałam, ale co ma do tego znak zodiaku? Może chodziło o znak szczególny? A może po prostu jestem głupia :)
    Zastanawiam się, na kogo Lily wpadła w pociągu. Najpierw obstawiałam Jamesa, ale potem się tak dziwnie zachowywał, że już nie wiem. Naprawdę mnie ciekawi, co mu się stało. A szczególnie ostatni fragment, kiedy nawet nie chciał się zatrzymać i porozmawiać z Evans. Pachnie mi to jakimś szantażem. A może rzeczywiście miał z jakiegoś powodu zły humor?
    Nie mogę się doczekać odpowiedzi na te pytania i kolejnego rozdziału.
    Pozdrawiam gorąco i życzę weny.
    Całusy,
    Optimist

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hejo!
      Nie, nie pomieszałaś :D. Jedynie teraz zmieniłam imię Isis na Isa, więc nic się nie dzieje :D.
      Tak, bardzo możliwe, że się pomyliłam i coś pomieszałam, dziękuję :D.
      Szantaże wszędzie, haha. Nie, to raczej nie szantaż, a... Zresztą, więcej w kolejnych rozdziałach. Sprawa na pewno się wyjaśni.
      Ale ten zły humor jest do tego bardziej zbliżony.
      Dziękuję za komentarz i przepraszam, że na komentarz odpowiadam dopiero po ponad dwóch miesiącach. Musiałam sobie jakoś wszystko uporządkować.
      Buziaki! :*.

      Usuń

Credits

Credits